Waarom een jobtitel geen vrouwelijke versie nodig heeft

Feminists
Feminist of feministe: wat maakt het eigenlijk uit?

In onze rijke en vaak beschamende westerse geschiedenis is er dikwijls gestreden, en dan vooral door de minderheden voor hun rechten, tegen het oude blanke mannelijke establishment (want we leven nu eenmaal in een Disneyfilm). Vreemd genoeg ook door de ‘minderheid’ vrouwen, die, in feite, de meerderheid van de wereldbevolking zijn. Elke periode van hun strijd bracht een uitdaging met zich mee, zoals de uitdaging om dezelfde job te krijgen als mannen: directeur, dokter, advocaat, leraar. Een uitdaging die mannen nooit moesten aangaan want piemel, maar eentje die vrouwen intussen wel hebben waargemaakt.

Jammer genoeg is er iets scheefgelopen in die wissel. Op taalniveau zelfs. Mannen wisten immers niet hoe ze die vreemde werkende mensen nu in hemelsnaam moesten benoemen. Gelukkig vonden ze een oplossing: vrouwen werden lekker geen directeur, dokter, advocaat of leraar, maar wel directrice, dokteres, advocate of lerares.

Vraagje. Is een job, beoefend door een vrouw, de job zelf – of de job plus het vrouw-zijn? Of is het gewoon … de job? Of de vrouwelijke versie van de job? De job plus tieten? De job plus tampons kopen? De job plus geilen op ‘kontjes’? De job plus hoge hakken dragen en er dan over klagen?

Moet je überhaupt weten of de job wordt beoefend door een man of een vrouw? Is dit relevant? Wanneer een persoon de job heeft, wil dat dan niet impliciet (of zelfs expliciet) zeggen dat deze persoon bekwaam is?

Verdomme, doen vrouwen nu dezelfde job of niet?

Ik dacht het toch even wel, ja. Daarom: als vrouwen dezelfde job doen als mannen, moet daar ook dezelfde jobtitel voor bestaan. Want dus we doen dezelfde job.

Nu nog hetzelfde loon.

Kunnen we stoppen met? (Vrouwendag special)

Deze vrouw heeft er af en toe schoon genoeg van. Hieronder enkele zaken die mogen stoppen, ter ere van de Nationale Vrouwendag. Want het is 2015:

Kunnen we allemaal stoppen met doen alsof een naakt vrouwenlijf zo schokkend is? De helft van de wereldbevolking heeft er eentje en de andere helft heeft er al eens eentje gezien, al was het dat van z’n moeder.

Kunnen vrouwenmagazines stoppen met die gemixte boodschap van “je bent perfect zoals je bent” te combineren met “verlies nu die homp vet waarvan je nog niet eens wist dat je ze had zodat je billen elkaar niet raken wanneer je rondwandelt”?

Kunnen kledingwinkels stoppen met hun maten gaandeweg te verkleinen? Ik heb het wel door.

Kunnen seksbommen die ouder worden, stoppen met het bekritiseren van jonge seksbommen?

Kunnen we stoppen met vrouwelijke atleten ‘mannelijk’ te noemen? Wat betekent ‘mannelijk’? Zien alle mannen er dan ‘mannelijk’ uit?

Kunnen we stoppen met neerkijken op prostituées? En ons misschien focussen op het helpen van de slachtoffers van die industrie?

Kunnen we stoppen met vrouwen te laten opdraaien voor de kosten van een gemeenschappelijk doel als contraceptie?

Kunnen we stoppen met een vrouw te verwijten dat ze haar regels heeft, wanneer ze eventjes kwaad wordt?

Kunnen we stoppen met volgende termen te zeggen: een harde tante, een veelzijdige tante, geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, een straffe madame; wanneer een vrouw niet ontzettend lief doet de hele tijd? Bah.

Kunnen we stoppen met elke vrouw die spreekt met haar stem, te bestempelen als “niet op haar mondje gevallen”?

Kunnen we stoppen met babbelen over wat vrouwen aanhebben, gaande van een hoofddoek naar hotpants?

Kunnen we stoppen met babbelen over hoeveel vrouwen mogen drinken voordat ze van slachtoffer naar “ze heeft het zelf gezocht” overgaan?

Kunnen we stoppen met babbelen over waarover anderen babbelen wat vrouwen aangaat, en gewoon allemaal ons leven leiden?

Stop het. Dankjewel. En een fijne Nationale Vrouwendag, iedereen!