Kijk moeder zonder handen!

Zijn batterij was plat.
Zijn batterij was plat.

Je hoeft hen niet eens te zoeken. Wanneer er eentje in de buurt is, zal je het wel merken. Vooral als het windstil is. Hoor hem aanstuiven. Hoe vult zijn stem de omgeving. Hoe echoot zijn gelal tegen de muren. Heeft hij het tegen jou? Deze eenzame prater kijkt je aan en geeft je geen kans om hem van repliek te dienen. “Nee!”, tiert hij je toe. En: “ja!”. En: “ik zie je daar!”

Dan besef je dat het geen psychopaat is, maar een handsfree beller. Of is dat hetzelfde?

Ze hebben hun auto’s achtergelaten op zoek naar vrijheid. Ze babbelen nu handenvrij in onze straten, onze winkels, onze restaurants. En met wie? De onfortuinlijke persoon aan de andere kant van de lijn. Die lust wel een wandelende gesprekspartner.

Haalde hij je uit je concentratie? Vond je het nodig een antwoord te geven? Dacht je dat jouw dag plotsklaps een opwindende wending zou nemen?

Dat is dan jouw probleem. Handsfree bellers hebben geen probleem. Ze hebben hun handen vrij. Om dingen vast te nemen. Terwijl ze bellen. Ze weten dat jij, een vieze handbeller, zoiets niet kan bevatten.

Heil het nieuwe ras dat lak heeft aan oog-handcoördinatie. Groet een nieuwe mens, een nieuw begin: laat ons overal en altijd maar kwekken, tegen de wind, tegen onszelf, tegen de andere kant van de lijn! Maar niet tegen de persoon die naast je staat. Die heeft toch geen idee, waar je het over hebt.

Waarom een vork in je rechterhand hoort*

poseidon_sculpture_copenhagen_20051

Etiquette tart al jaren alle verstand en logica. En we blijven het maar pikken omdat iemand honderden jaren geleden vond, dat het sjiek stond moeilijk om te gaan met de makkelijkste zaken ter wereld. Zoals eten.

We vonden het bestek uit, voornamelijk bestaande uit het mes, de vork en diens luie broer, de lepel.

Wie rechtshandig is, eet zijn soep met een lepel in de rechterhand. Je brengt de soep naar je mond. Je eet. We voeren dezelfde actie uit met cornflakes, pudding, dame blanches, tiramisu, yoghurt (kunnen reclamemakers trouwens stoppen met ons de uitspraak ‘jochert’ op te dringen? Normale mensen zeggen ‘joegoert’), havermout,… Ik kan blijven opsommen maar daar is niemand mee bediend.

Mijn punt is maar, menig voedsel wordt met de rechterhand naar de mond gemanoeuvreerd. Daar hebben we soms geen lepel voor nodig. Neem nu tapas, beetklare Spaanse hapjes die ons leven vooral in de zomer een stukje draaglijker maken bij gebrek aan Belgische zon. En neem ze met je rechterhand. Alleszins niet met je linkerhand. Waarom zou je? Als je rechtshandig bent, is je rechterhand je rechterhand.

Dat geldt dus ook voor een vork, die eigenlijk bijna hetzelfde is als een lepel, maar dan met parallelle uitsnijdingen. Maar neen, de etiquette gebiedt dat het més, godbetert, de lepel vervangt bij het wisselen van gang. De vork komt wel terug in de rechterhand wanneer we een taartje eten zonder mes. Wat zijn we nodeloos ambivalent en hopeloos inefficiënt. Dat terwijl we een man op de maan hebben gezet.

Toch krijg ik verwarde blikken wanneer ik mijn klaargelegd bestek voorts onopvallend verwissel, alsof ik een holbewoner ben. Ik kijk dan stuurs naar mijn bord en ontsteek niet eens in een gepassioneerde monoloog. Knap om waardig te blijven in veeleisend gezelschap, zeg ik steeds tegen mezelf.

De dwazen!

In alle tijd die zij als kind staken in het nutteloze trainen van beide handen als voedseldragers, amuseerde ik mij dubbel zo hard met enkel mijn rechterhand! IK WIN!

 

*Zijnoot: als je linkshandig, lees dit artikel dan averechts.