Een rangschikking van verjaardagswensen op Facebook

Pie

Als je meer dan 365 Facebook friends hebt – en dat heb je want je bent cool – verjaart er elke dag wel minstens eentje (ik ben geen wiskundige). Leuk voor ze. Jij verjaart ook wel eens. Leuk voor je. Tenzij je 39 wordt. Soit. Op zo’n dagen hou je je Facebook extra in de gaten want dan worden er gelukwensen gepost op je timeline door je friends – veelal mensen die je zelden ziet maar wiens kindjes je wel zo uit een politie-lineup zou halen.

De meesten van hen nemen de tijd je iets toe te wensen, want jij neemt ook wel eens de tijd om dat te doen, op een fijngevoelige manier zelfs. Hoewel, als we heel eerlijk zijn: niet alle wensen zijn gelijk geschapen. Ze gaan van lekker sympathiek, tot heftige passief-agressieve “fuck you’s”. Hier een korte schets van tof naar balen:

  1. De dubbele win: niet alleen een proficiat via berichtje of drie kussen in het echt (zoals bijvoorbeeld op een verjaardagsfeestje) of via telefoon, maar ook nog een Facebook postje op je timeline dat verwijst naar die eerdere proficiat: “Nogmaals gelukkige verjaardag hé! Vet feestje jong!”. Deze persoon is ofwel helemaal tuk op jou of wil enkel die indruk geven aan iedereen, omdat jij beroemd bent of zo.
  2. Het oorsprongsverhaal: een compleet gepersonaliseerde post waar de schrijver twee uur aan werkte, met het verhaal van hoe jullie twee elkaar hebben leren kennen. Deze persoon heeft niet veel contact meer met je en vindt dat spijtig.
  3. De liefdeswaterval: een overdaad aan hartjes, uitroeptekens, emoticons, x’en en complimenten in het (Belgische) Engels van het type “The most beautiful person I can ever know and my best friend now and also forever!!”. Meestal zijn het jonge mensen die zoiets posten en ze krijgen graag zo’n postje terug.
  4. De gekke video: een viral video of een videoclip, die iets betekent voor jullie beiden en waarmee jullie vriendschap wordt gevalideerd. Wij mogen allemaal meelachen.
  5. De spitsvondige e-card: een prent met een simpele tekening en een grappige oneliner die loeihard betrekking heeft tot jou. Zelf hoeft je friend dus niet creatief te wezen, maar het is wel lang zoeken tussen flink wat creatieve e-cards. Voor jou!
  6. Een foto van een taart, puppy’s of ballonnen met het opschrift “Gelukkige verjaardag!” in comic sans: oude mensen posten dit met de beste bedoelingen want ze zien je graag.
  7. De creatieve duizendpoot verblijdt ons met zijn kunde: dit is niet zomaar een gelukwens. Dit is anders, specialer, origineler! Iets als “Hipperdepipperdepip!” of “HOER! A!” of “Ben jij nou weeral jarig zeg!” is kort, krachtig en tovert een glimlach op iedereens gezicht. Je bent blijkbaar speciaal en dat is belangrijk.
  8. De dag nadien: dit is een doorbakken verjaardagswens, verpakt in een knapperige sorry. Overgoten met een dikke saus van opvallen, want ja: op deze dag wordt niets meer gepost, buiten door die ene friend! Njam njam njam.
  9. De welgemeende proficiat: een simpele gelukwens. “Gelukkige verjaardag!”of “Proficiat!”. Meer moet dat soms niet zijn. Zelfs al zie je die persoon nooit meer. Mooi. Mooi mooi mooi.
  10. De onwens: passief-agressieve wens die helemaal niet gewenst is. Er staat namelijk geen uitroepteken noch hoofdletter noch emoticon hetgeen een schande is: “gelukkige verjaardag” of “happy birthday”. Hiermee wil de schrijver impliciet zeggen dat ie eigenlijk geen tijd had, maar toch nog raprap iets wilde posten. Maar hoeveel meer moeite of tijd kost een uitroepteken eigenlijk? Minder dan erover nadenken om er geen te zetten, da’s hoeveel!
  11. De hardere onwens: deze is helemaal problematisch. Het is een afkorting van bovenvermelde ‘gelukkige verjaardag’ of ‘happy birthday’ en daarenboven zonder punten. Zonder. Punten. “hb” of “gv”. Unfrienden die handel.
  12. Verdomme geen proficiat: ondanks het feit dat Facebook nu elke dag een melding stuurt namens alle jarigen, is er gekozen om daar niet op in te gaan. Deze persoon heeft allicht wat beters te doen dan op Facebook te zitten. Schaamteloos.

Nu nog alles liken en je verjaardag zit erop!

 

 

8 uitdrukkingen die mogen worden geschrapt in 2016

Stop het

Sinds de uitvinding van de taal, zeveren we een eind weg. Deden holbewoners dat ook? In ieder geval, er bestaan flink wat geliefde uitdrukkingen waarop we steeds terugvallen bij dat zeveren. Die waren ooit nieuw, uitgevonden door een of andere dappere taalvirtuoos, maar worden nu platgebruikt. Volgende uitdrukkingen betekenen ondertussen niets meer en zouden in 2016 geschrapt moeten worden:

  1. “Met alle respect”
    Als je dit erbij moet zeggen, zal er niet veel respect aan te pas komen. En even een boodschap van algemeen nut: eerst “met alle respect” zeggen, geeft je geen vrijkaart om de klootzak uit te hangen.
  2. “Sorry”
    Wat oorspronkelijk een zalvend (ja, zalvend) woord was, is nu een tussenwerpsel geworden. We zeggen het constant: om ons te verontschuldigen voor onze mening, omdat we met onze dikke poep je stoel passeren of omdat we iets stoms niet willen doen. Het spijt ons niet en we moeten stoppen met te doen alsof.
  3. “Gigantisch veel”
    Gewoon veel is ook al goed. “Veel” is veel. Dat woordje hoeft geen gradaties. “Gigantisch veel”? Is volgens mij hetzelfde als “veel”. Veel dus. Zeg liever “flink wat” of “bakken” of “hopen”. Of nog liever, zeg gewoon helemaal niets.
  4. “Ik ben een beetje autistisch”
    Oh god, de ergste van allemaal. Neen, je bent niet een beetje autistisch. Je bent ook niet een beetje schizofreen of een beetje bipolair. Je bent vooral niet je eigen psychiater, dus stop met je naar aandacht hunkerende zelfdiagnose.
  5. “Leuk tot zeer leuk”
    Waarom praten sommige mensen alsof ze een filmreview schrijven? Doe normaal. En is het niet wat makkelijk om iets met een grijze zone te bestempelen, in plaats van, zeg maar, het juiste woord te vinden? Zoals daar is “verrukkelijk”, een formidabel woord dat niet genoeg appreciatie krijgt.
  6. “… is geen kunst!”
    Bijvoorbeeld graffiti, Cirque du Soleil of popmuziek. Waarom doen we alsof kunst iets is dat te magnifiek is voor het ‘gewone’ publiek? Jezus. Het is gewoon iets wat mensen maken om zichzelf uit te drukken, geen kernfysica. Get over yourself.
  7. “Ik ben slim genoeg om te beseffen dat ik dom ben”
    Het kan niemand wat schelen hoe je je eigen intelligentie inschat.
  8. “Dan heb ik zoiets van”
    Dit zeggen mensen voordat ze hun mening geven. Maar we weten toch al dat ze hun mening gaan zeggen? We luisteren toch al? De zin klopt niet eens. Wàt precies heb je dan zoiets? Van waar heb je het? Hoe heb je het? Wanneer kreeg je het? En vooral: waarom?

Gelukkig nieuwjaar, iedereen!

16 manieren om een vrouw te beledigen

We_Can_Do_It!

Als je onze dagelijkse scheldwoorden mag geloven, bestaan er twee soorten man: de slechterik en de goedzak. Die eerste is de klootzak, de rotzak, de lul, de rotvent, de mossel, de hufter (gebruikt iemand dat woord ooit?), de gladjanus, de haai, de smeerlap. Woorden die op hetzelfde neerkomen: deze man deugt niet. De goedzak heet gewoon ‘man’. Of ‘goedzak’ dus. Simpel. Goed en slecht.

Wanneer het op vrouwen aankomt, zijn we nogal wat inventiever in onze scheldwoorden. Het lijkt bijna alsof vrouwen meer nuances in hun persoonlijkheden hebben. En elk van die nuances kan worden beledigd! Via taal! Hier een beknopt overzicht van verschillende specifieke scheldwoorden in oplopende volgorde van vreselijkheid:

Straffe madame / sterke vrouw: de vrouw die ondanks haar vagina toch grootse dingen heeft verwezenlijkt.

Feminist: de vrouw die seksisme niet zomaar weglacht en dus zuur is.

Huisvrouw: de luie vrouw die geen carrière aankan en alleen maar een huishouden runt.

Kweker: de vrouw die kindjes wil en zich beter zou verantwoorden voor haar biologische drift.

Seut: de vrouw die geschokt is door het platvloerse ‘geflirt’ van hufters.

IJskonijn: de vrouw die ostentatief weigert mee te flirten.

Stresskonijn: de vrouw die nerveus is omdat het leven soms uitdagingen brengt die ze op dat moment niet helemaal aankan. (wat is het met die konijnen?)

Wicht / dom wicht: de naïeve vrouw die met open ogen in vallen trapt.

Huppelkut: de vrouw die met alle mopjes van mannen lacht en gretig meeflirt.

Ouwe vrijster: de vrouw die geen kindjes wil en oud zal worden en zich beter zou verantwoorden voor het gebrek aan haar biologische drift.

Trut: simpelweg de stoute vrouw.

Del: de vrouw die decolletés draagt of korte rokjes of beide.

Slet: de vrouw die decolletés draagt of korte rokjes of beide en ook geniet van het lichaam van een ander.

Hoer: de vrouw die decolletés draagt of korte rokjes of beide en ook geniet van het lichaam van een ander, en een sterk zakelijk instinct heeft daarbovenop.

Bitch: de vrouw die carrière maakt en daarbij even agressief is als een cliché zakenman.

Kutwijf: de vrouw die andere vrouwen beledigt met bovenstaande beledigingen.

 

Het is ook nooit goed!

Kunnen we stoppen met? (Vrouwendag special)

Deze vrouw heeft er af en toe schoon genoeg van. Hieronder enkele zaken die mogen stoppen, ter ere van de Nationale Vrouwendag. Want het is 2015:

Kunnen we allemaal stoppen met doen alsof een naakt vrouwenlijf zo schokkend is? De helft van de wereldbevolking heeft er eentje en de andere helft heeft er al eens eentje gezien, al was het dat van z’n moeder.

Kunnen vrouwenmagazines stoppen met die gemixte boodschap van “je bent perfect zoals je bent” te combineren met “verlies nu die homp vet waarvan je nog niet eens wist dat je ze had zodat je billen elkaar niet raken wanneer je rondwandelt”?

Kunnen kledingwinkels stoppen met hun maten gaandeweg te verkleinen? Ik heb het wel door.

Kunnen seksbommen die ouder worden, stoppen met het bekritiseren van jonge seksbommen?

Kunnen we stoppen met vrouwelijke atleten ‘mannelijk’ te noemen? Wat betekent ‘mannelijk’? Zien alle mannen er dan ‘mannelijk’ uit?

Kunnen we stoppen met neerkijken op prostituées? En ons misschien focussen op het helpen van de slachtoffers van die industrie?

Kunnen we stoppen met vrouwen te laten opdraaien voor de kosten van een gemeenschappelijk doel als contraceptie?

Kunnen we stoppen met een vrouw te verwijten dat ze haar regels heeft, wanneer ze eventjes kwaad wordt?

Kunnen we stoppen met volgende termen te zeggen: een harde tante, een veelzijdige tante, geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, een straffe madame; wanneer een vrouw niet ontzettend lief doet de hele tijd? Bah.

Kunnen we stoppen met elke vrouw die spreekt met haar stem, te bestempelen als “niet op haar mondje gevallen”?

Kunnen we stoppen met babbelen over wat vrouwen aanhebben, gaande van een hoofddoek naar hotpants?

Kunnen we stoppen met babbelen over hoeveel vrouwen mogen drinken voordat ze van slachtoffer naar “ze heeft het zelf gezocht” overgaan?

Kunnen we stoppen met babbelen over waarover anderen babbelen wat vrouwen aangaat, en gewoon allemaal ons leven leiden?

Stop het. Dankjewel. En een fijne Nationale Vrouwendag, iedereen!

Vaagweg gezocht: de allround medewerker

Sire, er bestaan geen functies. Is het nu nog steeds de crisis, de krenterigheid van sommige bedrijven of het feit dat we stilaan übermenschen aan’t worden zijn: tegenwoordig moet je alles maar mooi kunnen. Werkgevers zoeken steeds een allround medewerker want dat is een fijne aanvulling van hun team.

Let op, je hebt vele allrounds.

Er is de allround designer, die verantwoordelijk is voor het idee, de creatie en de afwerking van een concept. Hij/zij maakt tevens filmpjes, animaties en charts en kan prachtige foto’s trekken én bewerken. Interieur, kledij, vervoersmiddelen, websites? Geen probleem voor de allround designer want die designt allround.

Dan heb je de allround administratief medewerker. Een beetje administratie, een beetje boekhouding, een beetje lonen uitbetalen, een beetje telefoons oppikken en een beetje koffiezetten. Je kent toch iets van de Belgische wetgeving, hé? Want die kennis zal je nodig hebben wanneer je de zoveelste rechtszaak van je baas opvolgt. Vergeet wel dat ene gedeelte over vakbonden.

Dan mijn favoriet: de allround creatieve duizendpoot. Een echte duizendpoot kan alleen maar stappen of stilstaan met zijn ‘duizend’ poten. Dat houdt werkgevers echter niet tegen dit insect (is het een insect? Ik ben geen bioloog) te gebruiken om lekker vage vacatures te schrijven. Alsof een allround creatieve duizendpoot dus effectief duizend poten heeft om al je rotproblemen op te lossen, omdat je geen creatieve ontwerper, creatieve schrijver, creatieve DTP’er, creatieve monteur, creatieve webdesigner, creatieve editor en creatieve office manager apart wilt inhuren.

Soms heb je nog méér overkoepelende allrounds. De zogenaamde allround allround. De MacGyver van de werkwereld. Die moeten rekeningen sorteren, websites onderhouden, toiletten poetsen én teksten schrijven en alles wat daartussen ligt. Daarnaast is een goed coördinatievermogen handig om de route naar de wasserette van je baas te onthouden.

Hoe vager de functie, hoe meer je zal moeten kunnen en hoe kwader ze mogen zijn, moest dat niet lukken. Je functie bestaat er immers ook uit om tussen de lijntjes van je job te lezen. Lijnen die je baas sporadisch uitwist en herschrijft, totdat je gewoonweg alles kan! Waarop je wordt buitengezwierd, want slimmer zijn dan je werkgever – dat is een kwaliteit te veel.

7 vreselijke films die iedereen geweldig vindt

Iedereen weet dat ‘Showgirls’, ‘Dune’, ‘Just Married’ en ‘Pearl Harbor’ draken van films zijn (wist je dat niet? Tijd om je leven te herbekijken). We weten het allemaal en toch kijken we, net zoals we kijken naar een gecrashte auto op de snelweg of een dooie vogel in onze voortuin. Want ‘slecht’ is fascinerend en we houden met z’n allen van films die zo slecht zijn, dat ze goed zijn.

Zo goed als een onderwaterorgasme met een scheut epilepsie!

Sommige films zijn zo slecht, dat ze slecht zijn. Toch worden ze geprezen door het publiek en zelfs internationale jury’s. Misschien wel door jou, beste lezer. In dat geval ben je fout. Hou je dus vast want ik ga hier een stevig potje inhakken op jouw favoriete films:

1. ‘The Broken Circle Breakdown’
Dit is de ergste. Nooit heb ik – na ‘Daens’ – een Belgische film gezien die zo schaamteloos misbruik maakt van de compassie van z’n publiek. We leven graag mee, maar er zijn godverdomme grenzen.

Bij een dood vogeltje trek ik een lijn in het zand.
Bij een dood vogeltje trek ik een lijn in het zand.

Want hoe kàn je feitelijk meeleven met Alabama, een personage dat elke scène rauw opvreet? Dat zichzelf belachelijk serieus neemt en constant op de rand van een zenuwinzinking lijkt te staan, allemaal nog voordàt haar dochtertje – spoiler! – kanker krijgt? Haar man (of beter gezegd vent – het is een tamelijk vent-achtige man) is wat sympathieker, maar die absurde haat/liefde voor Amerika en religie, is een beetje … dramatisch? Jezus, relax eens allebei.

Bijna!
Bijna … Je kunt het!

En is het uiteindelijk niet allemaal wat onrealistisch?

Want ofwel bestaat er dus een jong getatoeëerd Vlaams cowboygezinnetje in een reuzegroot huis in het midden van de bossen die een bluegrass bandje hebben en een dochtertje dat – spoiler! – sterft aan die kanker en waarvan de moeder dan – spoiler! – ook nog eens zelfmoord pleegt. Ofwel wilde een sinistere cineast ons doen creperen. Voilà, ik heb het gezegd.

Doe me alsjeblief geen pijn.
… Doe me alsjeblief geen pijn.

2. ‘Lucky Number Slevin’
Daar, een film die niet weet wat ie wil. Aan de ene kant wil ie ‘humor’, maar ook acteurs die niet grappig zijn. Aan de andere kant wil ie ‘misdaad’ en acteurs die niet intimiderend zijn. Aan de nog andere kant hoor je Tarantino-eske dialogen van den Aldi. Dat geheel is dan overgoten met een saus van plotwendingen. Alleen maar om een idiote woordspeling in de titel te kunnen steken.

En er zit een omgekeerde '7' in ook!
En er zit een omgekeerde ‘7’ in!

Geeuw.

3. ‘Inglourious Basterds’
Er staan opzettelijke spelfouten in de titel en niemand schijnt te weten waarom. Het genie van Tarantino (ik ben een fan, hoor!) is onmetelijk.

Net zoals zijn voorhoofd.
Net zoals het voorhoofd.

Of bwah: de erg mooie Brad Pitt speelt onverklaarbaar een komische rol. We weten allemaal dat erg mooie acteurs niet grappig kùnnen zijn (zie ook Josh Hartnett in ‘Lucky Number Slevin’). Met uitzondering van Orlando Bloom dan.

Hi-la-risch.
Hi-la-risch.

Ziezo, dat is mijn probleem met ‘Inglourious Basterds’. Dat en het feit dat ik hem steeds moet Googelen voor de juiste schrijfwijze. Maar toch, net zoals in ‘Troy’, werpt Brad Pitt een (weliswaar erg mooie) schaduw over deze voorts prima prent, met authentieke Tarantino-eske dialogen zonder korting.

Oh god, ja.
Oh god, ja.

4. ‘Gran Torino’
Moest ik toen al bestaan hebben, zou ik heimwee krijgen naar de films waarin Clint Eastwood nog een knappe, sterke cowboy of keiharde flik vertolkte in plaats van een zeurende ouwe racist.

Al was zijn 'Chinees'-imitatie toen ook al niet subtiel.
Al was zijn ‘Chinees’-imitatie toen ook al niet subtiel.

Want dat is ‘Gran Torino’: het verhaal van een zeurende ouwe racist die racistische dingen doet en zegt en ook nog eens gelijk krijgt maar dan toch leert om Aziaten te waarderen voor wie ze zijn omdat een Aziatisch meisje verkracht werd en een jongen kletsen kreeg. Ook iets met een auto.

5. ‘The Last King of Scotland’
Kijk, natùùrlijk is Idi Amin een wrede dictator en mag dit al eens vertoond worden. Maar Forest Whitaker is – ondanks de vele awards – niet de persoon om dit te doen. Misschien ligt het aan mij en zie ik hem voor altijd als de knuffelbol Edward Montesque Garlick uit ‘Goodmorning, Vietnam’ (màn, die film is goed). Een goeie acteur moet er wel voor zorgen dat je al zijn andere rollen vergeet. Balen voor Forest, dus!

Hij heeft gelukkig wel z'n naam mee.
Hij heeft gelukkig wel z’n naam mee.

Daarnaast zitten we weer met een personage dat het onmogelijk maakt er sympathie voor te voelen. Dokter Garrigan ziet gewoonweg niet dat Idi Amin een wrede dictator is, ook al zit ie er met z’n snuit recht op! En hij loopt tot tweemaal toe (dat we weten!) zijn pik achterna, waarvan die tweede keer ernstige amputaties tot gevolg heeft. Want hij vogelde immers met een van de vrouwen van de wrede dictator. Ik heb nooit een wrede dictator ontmoet, maar zelfs ik weet dat je met je poten van z’n vrouwen moet blijven, of er komen amputaties van heb ik je daar. Logica.

6 en 7. ‘Gone Baby Gone’ en ‘Mystic River’
Ken je dat, wanneer je de affiche bekijkt van een film en meteen weet hoe de hele zooi in mekaar steekt? Dat heb ik vaak, alsook bij ‘Gone Baby Gone’ en ‘Mystic River’, maar ik besloot ze toch een kans te geven. Ik was ziek en zwanger en had pas Netflix.

En van de zoveelste keer 'Fargo' kreeg ik toch maar meer zin in een broodje Martino.
En na de zoveelste keer ‘Fargo’ kreeg ik toch maar zin in een broodje Martino.

Beide films zijn gebaseerd op boeken van Dennis Lehane, een schrijver uit Boston, Massachusetts, die er kennelijk geen toeristen wil. Zijn verhalen over de stad zijn gitzwart, veel te ingewikkeld en gebouwd op cliché-personages, zoals de veel te vroeg zwanger geworden marginale troela die nu met pooiers en drugdealers rondhangt, of het veel te beschermende vaderfiguur dat vroeger nog in het gevang zat en niet wil dat zijn eigen dochter met mannen zoals hem verkeert. Dat type.

Types genoeg, daar.
Er zijn ook snorren.

Beide films hebben de grootste anti-climax ooit: – spoiler! – de dochter van de troela blijkt gekidnapt door een politieman om haar een beter leven te geven en – spoiler! – een man wordt vermoord door dat vaderfiguur omdat ie niet gewoon zegt tegen zijn jeugdvriend wat hij gedaan heeft die bewuste nacht. Gadver. Leer eens communiceren. En stop met zaniken over vampiers tegen je arme vrouw – verbazingwekkend genoeg de enige in Bahsten die niet wist dat je gemolesteerd was als kind.

 

Zat jouw favoriete film erbij? Wat voor iemand ben jij, zeg.

Wat ik me zoal afvraag (11)

Hier opnieuw een reeks onderwerpen waar ik – bij gebrek aan een toffe hobby – intensief mee bezig ben. Op sommige van deze vragen ken ik het antwoord, maar neem ik er geen genoegen mee.

Waarom ziet Patrick Stewart er na twintig jaar nog steeds hetzelfde uit?
Mis ik iets door nog nooit naar ‘Star Trek’ gekeken te hebben?

Waarom zien de grootste gezondheidsfreaks er altijd zo ongezond uit?

Waarom antwoorden sommige mensen met een “hier!” als ik vraag waar ze zijn? Wat ben ik daar mee?

Waarom is Anna Wintour de zogenaamde koningin van de mode, terwijl ze er nooit modieus uitziet?

Ben ik de enige die “wablief?” zegt, voordat ik besef dat ik het eigenlijk wel had begrepen? En dan ongeduldig opnieuw naar de vraag moet luisteren terwijl ik m’n antwoord toch al klaar heb?

Is het raar dat ik nog nooit heb ruziegemaakt met mijn partner in de Ikea?

Waarom noemen ze een tv ook wel eens “de buis”? Welke buis? Waar steekt die buis?

Waarom noemen ze rauw stoofvlees al “stoofvlees” nog voor het gestoofd is?

Waarom betekent het woord “straks” even goed “binnen enkele uren” als “binnen enkele maanden” of “binnen enkele jaren”? Kies!

Wat of wie zijn de “hens” in “alle hens aan dek”?

Waarom dacht ik zo lang dat Tracy Chapman blank was?

Wat is nu precies het verschil tussen walnoten en okkernoten? Of zijn ze een en dezelfde noot?

Waarom zijn biologische moeders altijd afwezig in sprookjes?

En waarom zijn de gebouwen in films die zich afspelen in de Oudheid altijd al ruïnes?

En als een kleine vlieg de samenstelling van Brundle kon verstoren tijdens zijn teleportatie in ‘The Fly’, hoe zit het dan met alle micro-organismen in z’n hele lijf? Zou hij geen kronkelende bio-mix moeten worden, dan?

En hadden de jongens van ‘Stand By Me’ nu echt geen plaats om te lopen naast de trein?

Waarom heb ik nog steeds schuim achter m’n oren als ik na een uur uit de douche stap?

Waarom zit ik tijdens intense tijden altijd dwangmatig met de lulligste liedjes in mijn hoofd?

In dat licht: is de tekst van ‘Heyah Mama’ niet een tikje erotisch voor een meidengroep gericht naar peuters en kleuters?

Kunnen we stoppen met “La” voor de achternaam te plaatsen van elke mooie bekende vrouw? Dat is alleen maar tof bij Zuiderse namen, zoals: “La Lopez” in plaats van Jennifer Lopez. Niet: “La Perry” in plaats van Katy Perry.
(“La Perry”? Serieus? Dat klinkt als de naam van een kat met een butler.)

En kunnen we dan ook stoppen met de omschrijving “Een wel erg”? Als in: “Een wel erg verrassende wending” of “Een wel erg spontane kus”. Ja ja, heel joviaal. Knipoog knipoog. Maar stop ermee.

Dat was voorlopig weer alles.