Mijn ‘De Brief’ in Iedereen Beroemd

Dinsdag 21 april verscheen ik in ‘Iedereen Beroemd’, met een brief gericht aan Iris, die vervolgens ook verscheen!

De volledige aflevering kan je hier bekijken, ons stukje hieronder en de complete tekst daar nog eens onder:

Beste Iris,

We kennen mekaar nu 25 jaar. Mijn god, wat zijn we oud.

Ik kan terugkijken op fijne herinneringen met jou, momenten waar ik bij kan stilstaan en denken: wauw, super. Dan zijn er andere momenten waar ik me vragen bij stel. Vragen over mijn eigen toewijding aan deze vriendschap.

Zo kwam er onlangs een specifiek moment terug. Ik stond in een snoepwinkel en mijn oog viel op een piñata. Groen, blauw, wit, geel, oranje en heel wat roze: een kakofonie van kleuren! Meteen werd ik terug gekatapulteerd naar die ene namiddag in Brussel, 16 jaar geleden. Naar dat ene moment, waarover ik mij nog steeds niet helemaal oké voel.

Misschien ben jij het ondertussen vergeten, maar het laat mij niet los. In deze semi-lockdown heeft een mens al eens tijd om na te denken. Er moet me dusdanig iets van het hart.

We gingen toen samen shoppen in de Nieuwstraat. Weet je dat nog? We belandden in de Mango, een van onze lievelingswinkels toen! We haalden een hoop kleren van de rekken en trokken naar de paskamers. Na enkele minuten ritsten we de gordijntjes open! Ik zag jou en jij zag mij

In een waas zag ik jouw hoopvolle gezicht wel, maar het was je onderlijf dat meteen mijn aandacht trok. Toen ik je zag in die pluizige regenboogtutu heb ik onmiddellijk heel erg luid gelachen. Het winkelpersoneel hoorde het. De andere shoppers hoorden het. Mensen kwamen kijken. Je was een kermisattractie.

Hoe voelde jij je toen? Jij vond die rok wél formidabel, dat was duidelijk. Ook al zag je eruit als een gigantische snoeptaart. Je ritste de gordijntjes snel weer dicht maar hoorde mijn lach waarschijnlijk nog klaar en helder. Ik kon dan ook niet meer stoppen. 

En dat spijt me zo. En ik had niet mogen zeggen dat je een gek toertje was de hele busrit terug naar huis. Het spijt me ook, dat ik jou ook in de weken erna bleef uitlachen. In gezelschap. Je onderging het stoïcijns maar toch voelt het nu alsof er toen iets in je brak.

Ik ben ouder geworden, en wijzer. Ik weet nu dat ik fout was. Ik heb tegenwoordig een dochtertje dat mij elke dag opnieuw uitlacht wanneer ik me goed voel. Maakt dat je blij?

Laat ons snel nog eens gaan shoppen, als het weer mag. Wie weet vinden we een stel suikerdotjes om samen in te paraderen!

Dikke knuffel,

Hanne

De 7 droogste gerechten ooit, gerangschikt naar schraalheid

Ooit kende ik iemand die frietjes at zonder saus. Hij zei dat saus op frieten voos was. Deze persoon is niet langer actief aanwezig in mijn leven. Ik kijk niet terug. Dwing me niet te kiezen tussen jou of mayonaise want je zal verliezen.

Hello darkness my old friend.

Nu de toon gezet is, wil ik het waanzinnig graag hebben over natheid!
‘Nat’ is, als tegenpool van ‘droog’, in één woord super. Op een niet-seksuele manier, benadruk ik graag (tenzij dat je ding is en dan zou ik verder lezen). Alles wat nat kàn zijn, màg – nee moet – nat zijn van mij. Zeker als we spreken over dingen die je in je lijf stopt. Opnieuw, dit gaat niet over seks. Ik heb het natuurlijk zoals altijd over: eten.

En wat maakt eten nat? Saus. Saus!

En SPEEKSEL.

Saus is de beste saus (ik ga dat trademarken voor mijn toekomstig sausboek dus poten af). Huisgemaakte mayonaise, of balsamico, of gewoon olijfolie, of pesto, marinara, salsa, chimichurri, gremolata, vinaigrette, mij best ketchup, looksaus, truffelroom, guacamole, tartare, jus, hollandaise – zelfs béarnaise in godsnaam, bah wie heeft ooit dragon ontdekt – is de beste saus (maar wel niet allemaal tegelijk).
Zelfs citroensap is de beste saus!

SAUSFRUIT
SAUSFRUIT.

En sommige gerechten bestaan vanzélf al uit saus, zoals rode curry met rijst, pasta cacio e pepe, pita met humus, kaasfondue, waarom niet wafels met krieken, allerhande stoofpotjes en uiteraard: soep. Soep is kei-nat. Die gerechten zijn mijn vrienden. Ik word er zo blij van.

Laat mij doen.

Maar! Er zijn ook vijanden. Schrale vijanden. Die maken mij droevig. Gerechten en snacks die meer speeksel vergen dan een gemiddelde lama kan produceren. Meer dan een labradorpuppy met een ouwe tennisbal. Dan een kwaaie baby met een bijtring!

Meer dan een mama die eindelijk slaapt nadat de tandjes erdoor gekomen zijn.

En hier zijn ze dan, in oplopende volgorde van schraalheid, te ontwijken te allen tijde:

7. Cake
Er is een reden waarom je bij cake, koffie of thee hoort te drinken. Ik daag iedereen uit om het zonder te doen en te genieten van 7 uur plak en kruimelkorst in je bek.

6. Pruimentaart
Geen idee waarom de pruim het ooit haalde als eufemisme voor een vagina. Het is dan wel een fruit maar niet alle fruit is even nat. En een pruim is een van de weinige fruitsoorten waar ik een droge mond van krijg. Dat, een uur lang gebakken en uitgedroogd, plùs een kruimelkorst? Schraal.

5. Frieten zonder saus
Als ik puur en alleen patatten wil proeven, dan stap ik wel elke cafetaria ooit in België binnen met een vork in mijn pollen.

4. Pizzakorsten
Geef toe dat je die korsten enkel opeet om volwassen over te komen bij je tafelgenoten terwijl je extra wijn bestelt om dat taaie stuk in je keel door te spoelen. Zijnoot: dit telt niet als je de korsten sopt in iets heerlijks zoals looksaus.

3. Boterhammen
Ongelooflijk hoe populair twee droge schijven spons op elkaar geflanst met een droge schijf kaas ertussen zijn over de hele Westerse wereld. En die korsten zijn een klucht. Daar zit niet eens beleg op. Zelfs boter kan dit schip niet drijvende houden.

2. Toast
“Hé, een snee brood is nog niet droog genoeg – als we het nu eens grilden??” – uitvinder van toast, die nu in de hel grilt. Oké, je kan er beleg op flansen, maar waarom dan nog de toast? Waarom niet gewoon énkel dat beleg opsmikkelen? DENK TOCH NA MENSEN.

1. Niknakjes
Alsof die hele Zwarte Piet discussie elk jaar nog niet deprimerend genoeg is, kunnen we ons alleen troosten met fucking niknakjes. Terug in de zak, daarmee!

Stof (hahaha!) tot nadenken: heb ik te weinig speeksel? Heb jij te weinig smaak?
Ben ik bezig met irrelevante onderwerpen aangezien de wereld op het punt staat te vergaan aan ofwel een burgeroorlog, een pandemie of een natuurramp? Wie zal het zeggen! Tot de volgende keer, iedereen!

De 5 soorten mensen die je dwingen om grof te zijn

Vriendelijk zijn is een reeks van gekende afspraken. Als iemand “ca va?” zegt, zeg je “ca va” terug. Zegt iemand “nee”, dan zeg jij “okee niet dan!“. En als iemand vraagt of er ook deca is, dan zeg je dat dat geen echte koffie is en er geen plaats is in je huis voor fakers. Dat is niet moeilijk.

Sommige mensen spelen het spel echter niet mee! Ik heb het niet over psychopaten, maar over mensen die geen benul hebben van sociale voorzetjes. Sta je daar met je afspraken. Dit zijn de mensen die maar druk blijven zichzelf te zijn ten koste van jou – en ze moeten worden gestopt:

  1. De doorvragers
    Mensen delen in principe wat ze willen delen. Ik deel bijvoorbeeld nogal wat. Delers zijn graag geziene gasten op allerhande gelegenheden. Informatie delen is je eigen keuze, is hier mijn punt. Wanneer iemand in een gesprek dus stopt met spreken of niet meer antwoordt, heeft het geen zin om door te vragen. Vooral als die persoon begint te stotteren, z’n nek openkrabt of zwetend naar de grond kijkt. Sociale voorzetjes.
    “Maar wanneer gaan jullie dan aan kinderen beginnen?” – “BLIJF MET JE SNUIT UIT MIJN EIERSTOKKEN”
  2. De rondhangers
    In mijn (okee, ons) huis is iedereen welkom. Maar zoals ik al eerder aanhaalde, staat op alles een einddatum. Tenzij dus is afgesproken dat je blijft slapen, zal je moeten vertrekken. Dat gebeurt als het moet na een sociale voorzet. Zoals een “ahum” of lang gestaar. Als het écht moet dan wordt dat een “ERUIT”.
  3. De persoonlijke ruimte-vreters:
    Bepaalde plekken op mijn lijf zijn ondanks hun niet-genitale ligging tòch onaanraakbaar. Schouders, voeten, ribben, vingertoppen en de 20 cm lucht rondom mijn hoofd. Daar blijf je best van weg, zeker met je eigen hoofd. Sommige mensen vinden zichzelf echter excentriek genoeg om het er toch op te wagen. Sommige mensen riskeren een elleboog in hun middenrif.
  4. De aandringers
    Ik ben 33 nu en één van de belangrijkste dingen die ik heb geleerd in mijn leven, is perfect kunnen inschatten wat ik tof vind. Goed, hé? Wanneer iemand me dus iets voorstelt, kan ik meteen een doordacht antwoord formuleren. Dat is een “ja” of “nee”, als ik me bijzonder zelfzeker voel. Indien niet, zal dat een sociale voorzet in de vorm van een vriendelijke nee zijn, zoals “Hmmm beter niet” of “Goh daar moet ik toch over nadenken”. Aandringers ruiken m’n twijfel en beginnen hun ding te doen: aandringen. Zelfs als ik niet twijfelde. “Kom af!”, “Neem een koffie!”, “Ga vanavond mee!” – “NEE NEE IK WIL NIKS VAN DAT LEUKS”
  5. De snap-je mensen (SPOILER: JE SNAPT HET NIET)
    Mopjes onder ons zijn allemaal goed en wel, maar die moeten van twee kanten komen (en grappig zijn). En ik ben het eerlijk gezegd moe om te lachen met ‘inside jokes’ die me worden opgedrongen en totaal geen steek houden. Aangemoedigd door mijn apathische blik, gaan de snap-je mensen nog verder: “Gelijk een dozijn doofstomme panda’s met honderd kilo bamboe hè hè hè?” -“KIJK IK KAN NIET MEEGAAN IN JE STOMME MOP”

Ben ik hiermee al mijn vrienden en kennissen kwijt? Ontdek het binnenkort, in een tweede artikel genaamd ‘Zal er iemand op mijn begrafenis komen opdagen?‘. Tot schrijfs!

Je weet pas wie je bent, als je al ooit je paswoord bent vergeten

paswoord

Je beseft het niet meteen, dat is het mooie. Je blijft optimistisch. Je lacht naar je scherm! Naar die rode melding. Och, m’n hoofdletters staan misschien nog aan, denk je naïef. Na de tweede rode zin begin je heftig te fronsen.

Wat was dat paswoord ook alweer? Ik zal het je vertellen: een opeenvolging van tekens die je ooit in de rapte hebt verzonnen omdat je aan de slag wilde. En je hebt er nu het raden naar, wat er destijds in je omging. Seks, waarschijnlijk.

Toch blijkt je paswoord ook niet “Ikwilhetnuuu” te zijn. Noch “Hoegroterhoeliever!1”. Het kan dus letterlijk alles zijn en je mag maar vier keer proberen want anders bellen ze de politie en moet je naar’t gevang.

Dan maar klikken op het zinnetje onder die rode melding: “Ik ben mijn paswoord vergeten”. Het is een vernederende toegeving: “Ik weet niet hoe te volwassenen”. Dan moet je voor de veiligheid je gsm nummer geven. En je geboortedatum. En welk huisdier je als kind had. En de resultaten van je laatste endoscopie.

Veiligheid. Tussen haakjes. Als hackers willen hacken, dan hacken ze. Hackers. Die hacken. We hebben allemaal een job, we snappen de ijver. Maar ondertussen zijn we een halfuur verder en hebben we nog geen nieuwe broek gekocht.

Dan mag je eindelijk je nieuwe paswoord ingeven via een code die je in je mailbox krijgt, waarvan je het paswoord ook niet meer weet. De code en de link daarvoor sturen ze naar je gsm. We zijn vertrokken. Ligt je gsm nog in je auto want op tafel ligt ie niet? Ah, hebbes! Argh, de batterij is op. Waar is die oplader? Welwel, daar. We zijn goed bezig – wacht wat was de pincode weer? Juist, je geboortejaar. En hoera, je hebt de ene code en de link! En die andere code in je mailbox!

Prima, nieuw paswoord ingeven! Wat zullen we verzinnen? O, je naam! Die vergeet je nooit. Oei, er moeten ook cijfers en tekens inzitten. In orde, je naam dus en een “1” en een “!”. Petat!

“U mag uw oude paswoord niet opnieuw gebruiken.”

Soms moet een mens gewoon eens heel hard in de spiegel schreeuwen.

4 redenen waarom ‘gezonde’ varianten van lekkere dingen een leugen zijn

Lemon-Water

Vele mensen kijken uit met wat ze in hun mond steken: ze zijn allergisch, ze willen spieren kweken of vet verliezen of zijn simpelweg verwaand. Ze verkiezen de ‘gezonde varianten’ van alles wat wij, gewone mensen, lekker vinden.

Maar hun o zo gezonde varianten zijn een leugen: ze kunnen nooit tippen aan het origineel en tegelijk kunnen ze nooit hun eigen ding doen. Ze zijn als het minder succesvol kind van een legende. Terwijl Sean Lennon best wat talent in huis heeft.

Ik pleit dus voor een autonomie van deze afkooksels, zodat we allemaal zelf kunnen kiezen zonder verblind te zijn door het origineel. Want uiteindelijk:

1. De variant is het product niet meer

Weet jij wat melk is? Ik zal het je vertellen. Het is hetgeen uit de tepel van een zoogdier wordt gezogen (vandààr de naam) door haar baby. En om één of andere reden heeft een vroegere mens beslist dat wij vanaf dan de melk van andere dieren zouden drinken. Dàt, is melk.

Alles wat wordt gepuurd uit planten, eiwitten en noten is geen melk. Planten, eiwitten en noten hebben geen tepels. Toch noemen we alles maar “alternatieve melk” omdat het gezond klinkt want zonder lactose. Melk is echter melk en wit sap van noten is wit sap van noten. Zonder tepels.

2. De smaak is helemaal anders

Hoe zou je ook ooit dezelfde smaak kunnen bereiken? De heerlijkheid van een product is te wijten aan datgene dat je wil vervangen. Goed, ik ga het hier gewoon zeggen: Cola Light smaakt niet naar Cola, het smaakt naar aspartaam en bubbels. Cola Zero heeft hoegenaamd niet dezelfde flavor en toch nul calorieën. Cola Life is nutteloos en flauw.

Het is Cola dat we willen. Cola is heerlijk want bomvol suiker. Cola smaakt naar Cola. We willen Cola, is wat ik probeer te zeggen.

3. Is het echt zo gezond, dan?

Er bestaat schuimwijn zonder alcohol. Schuimwijn dus, dat z’n smaak krijgt van voorgemelde alcohol. Ik zal je even over het nut hiervan laten nadenken.

In orde, naast het feit dat die zoete alcoholvrije schuimwijn een absolute idiotie is, stel ik me de vraag of dit de gezonde variant is. Is alcohol niet beter dan suiker? Had alcohol geen ontsmettende functie? (ik ben dokter, noch diëtist) Ga dan een stapje verder en haal er ook de suiker uit. Ineens ook de smaakstoffen en wat krijg je? Water. Schol!

4. Het product verliest z’n nut

Net zoals je schuimwijn drinkt om zat te worden (we zijn hier onder ons), drink je koffie om energie te krijgen. Wat is daar mis mee? De oude stammen doen het ook! En blijkbaar geloven mensen tegenwoordig dat als oude stammen iets doen, het juist is.

Déca “koffie” *huiver* is niets meer dan heet, bitter, zwart water. Nu nog een klontje aspartaam en een wolkje wit notensap en je zal nooit meer doodgaan. Maar wel voor altijd wenen. Hoera!

17 dingen die ik me als nieuwe mama zoal afvroeg/afvraag

IMG_6073Ondertussen ben ik meer dan een jaar lang moeder. In dat jaar heb ik de verleiding kunnen weerstaan om een tekst te schrijven over m’n baby of om een onnozel lijstje te maken over het ouderschap of over wat splinternieuwe mama’s zich vanaf de bevalling zoal afvragen. Tot nu dus:

Zal ik ooit weer in een zetel kunnen ploffen?

Is dit wat ze bedoelden met die “Geniet nog van de stilte”?

Als ik m’n baby langer dan een uur laat wenen, komt er dan een nuffige madame van ‘Kind en Gezin’ me arresteren?

Weet ‘Kind en Gezin’ wel héél zeker wat ze allemaal vertellen?

Is dit hoe ze de harde geluiden-foltermethode hebben bedacht?

En hoe ze de slaaptekort-foltermethode hebben bedacht?

Hoeveel verschillende soorten huiduitslag bestaan er eigenlijk?

En hoeveel verschillende soorten crèmekes en druppelkes?

Hoe rijk worden apothekers van nieuwe ouders?

Gaan m’n borsten juist groter of kleiner zijn, op het einde van deze malle rit?

En hoeveel mensen zullen zo in totaal mijn tepels hebben gezien?

Ga ik beste vrienden worden met de bejaarden die me zien wandelen met de buggy in m’n wijk?

Waarom geven mensen op straat me ongevraagd raad?

Waarom geven mensen zonder kinderen me ongevraagd raad?

Geldt kletsen geven aan een vreemde die z’n kop in m’n buggy steekt als wettelijke zelfverdediging?

Waarom zijn er overdag zoveel vreselijke realityprogramma’s rond vreselijke mensen?

Wanneer zal ik eens aan dat “opvoeden” beginnen?

Volgend jaar een lijstje over peuters, joepie!

De 5 beste small talkers volgens beroep

blah-blah-blah-day-764x382

Small talk is een stiel die je moet leren, zo weet ik sinds mijn tijd als barmeid. Voordien zei ik “Ja” en “Neen” en “Och zot”. Na drie jaar zaniken, was mijn repertoire uitgebouwd met pareltjes als “Dat is met dat weer hé”, “In China hebben ze ook bier en dat smaakt potverdikke nog niet slecht” en “Nee, chlamydia is een druiper, hepatitis is dat ene wat Pamela Anderson heeft”.

Barmensen zijn goeie small talkers: ze kennen de streek en iedereen die erin ronddwaalt. En wat die allemaal doen, wanneer ze denken dat niemand kijkt of luistert. Maar het blijft een niche small talk: die van het nachtleven. De allerbeste small talkers, die werkelijk over àlles iets en niets te zeveren hebben, staan hieronder opgelijst van sterk naar sterker. Handig voor als je je eenzaam voelt. Of misschien hou je niet van small talk, in dat geval negeer je best volgende mensen:

5. Taxichauffeurs
Taxichauffeurs zaniken een eind weg als ze eenmaal vertrokken zijn. Ze zetten het slot op, maken een omweg en vertellen je over die keer dat ze een Afrikaanse bruidspartij moesten vervoeren.

Meest gezegde zin: “Ik heb ooit nog Céline Dion vervoerd en die zag mij keihard zitten.”

4. Poetshulpen
Net als een taxichauffeur, is een poetshulp een nogal eenzaam beroep, waarbij je toch alles en iedereen tegenkomt. Geen wonder dat ze af en toe moeten ontladen – interessant als jij dan toevallig in de buurt bent en alles wilde weten over de baby van hun neef.

Meest gezegde zin: “Nooit spaghetti eten als je een witte bloes aanhebt!”

3. Verplegers
Een verpleger kan je niet schokken. Wat jij op dit moment meemaakt is niets voor hen. Het zijn mensen die al alle mogelijke massa’s uit alle mogelijke holtes hebben zien druipen, kruipen en schieten. Als je daar geen gevoel van humor en small talk door krijgt, weet ik het ook niet. Laatst ontmoette ik een verpleger die helemaal niets zei terwijl ze m’n bloed trok en ik dacht dat ik in een parallel universum terechtgekomen was.

Meest gezegde zin: “Wie is er flink? Wie is er flink!” (ik zie vooral kinderverplegers)

2. Apothekers
Ook apothekers kennen geen grenzen van verbaal fatsoen: het lichaam is voor hen slechts een object dat weleens hapert en dan gefikst moet worden. Op alle mogelijke vlakken. Daarbij komt dan nog eens het commerciële aspect en je zit met een halfuur vrolijk gekeuvel over je organen.

Meest gezegde zin: “Hoe is het nog met je constipatie?”

1. Politieagenten
Een small talker van heb ik je daar: de gecombineerde kracht van taxichauffeurs, poetshulpen, verplegers en apothekers, die op de koop toe dagelijks mensen zien die geen zier om de wet geven. Al eens gezeverd met een agent? Doen! Gewoon niet over drugs beginnen, die mannen kunnen daar niet mee lachen.

Meest gezegde zin: “Neen mevrouw, u mag m’n matrak niet eens heel even vasthouden.”

Ter verdediging van kale mannen en hun geile halve kapsels

Jason Statham 3

Op een dag besloot een kalende man om z’n haar helemaal af te scheren. Alles of niets!, dacht ie. En: zo zal iedereen denken dat het mijn eigen keuze was om eruit te zien als een neonazi! En: uiteindelijk zouden alle rassen inderdaad apart moeten leven!

Jack Nicholson

Zo liep hij dan rond, in de winter met een muts en in de zomer met een pet. Tussenseizoenen waren genoeglijk. Andere kalende mannen zagen het en wilden dit ook. Het halve kapsel was toch maar voor snobbige acteurs vanuit de jaren ’80 en ze zouden hun totale gladheid eventueel kunnen compenseren met een baard of een stevig borsttapijt dat tiert uit een te lage mannendécolleté.

Botton 940411 01
Alain de Botton, Schriftsteller, 11.04.94, Frankfurt, © copyright by Anna Meuer

Nu zitten we opgescheept met een hoop mannen die uit de toekomst lijken te komen of van een andere planeet. Terwijl het halve kapsel hen stààt. Net zoals het Zinédine Zidane, Larry David, Alain de Botton, Bernie Sanders, Jack Nicholson of Jason fucking Statham stààt. En mensen geilen op die kerels. Ja, ook op Bernie. Ondertussen geilt niemand op George Lucas.

George Lucas

En die heeft de stevigste coiff ooit op z’n kop. Word wakker, mensen!

Waarom een jobtitel geen vrouwelijke versie nodig heeft

Feminists
Feminist of feministe: wat maakt het eigenlijk uit?

In onze rijke en vaak beschamende westerse geschiedenis is er dikwijls gestreden, en dan vooral door de minderheden voor hun rechten, tegen het oude blanke mannelijke establishment (want we leven nu eenmaal in een Disneyfilm). Vreemd genoeg ook door de ‘minderheid’ vrouwen, die, in feite, de meerderheid van de wereldbevolking zijn. Elke periode van hun strijd bracht een uitdaging met zich mee, zoals de uitdaging om dezelfde job te krijgen als mannen: directeur, dokter, advocaat, leraar. Een uitdaging die mannen nooit moesten aangaan want piemel, maar eentje die vrouwen intussen wel hebben waargemaakt.

Jammer genoeg is er iets scheefgelopen in die wissel. Op taalniveau zelfs. Mannen wisten immers niet hoe ze die vreemde werkende mensen nu in hemelsnaam moesten benoemen. Gelukkig vonden ze een oplossing: vrouwen werden lekker geen directeur, dokter, advocaat of leraar, maar wel directrice, dokteres, advocate of lerares.

Vraagje. Is een job, beoefend door een vrouw, de job zelf – of de job plus het vrouw-zijn? Of is het gewoon … de job? Of de vrouwelijke versie van de job? De job plus tieten? De job plus tampons kopen? De job plus geilen op ‘kontjes’? De job plus hoge hakken dragen en er dan over klagen?

Moet je überhaupt weten of de job wordt beoefend door een man of een vrouw? Is dit relevant? Wanneer een persoon de job heeft, wil dat dan niet impliciet (of zelfs expliciet) zeggen dat deze persoon bekwaam is?

Verdomme, doen vrouwen nu dezelfde job of niet?

Ik dacht het toch even wel, ja. Daarom: als vrouwen dezelfde job doen als mannen, moet daar ook dezelfde jobtitel voor bestaan. Want dus we doen dezelfde job.

Nu nog hetzelfde loon.

Een rangschikking van verjaardagswensen op Facebook

Pie

Als je meer dan 365 Facebook friends hebt – en dat heb je want je bent cool – verjaart er elke dag wel minstens eentje (ik ben geen wiskundige). Leuk voor ze. Jij verjaart ook wel eens. Leuk voor je. Tenzij je 39 wordt. Soit. Op zo’n dagen hou je je Facebook extra in de gaten want dan worden er gelukwensen gepost op je timeline door je friends – veelal mensen die je zelden ziet maar wiens kindjes je wel zo uit een politie-lineup zou halen.

De meesten van hen nemen de tijd je iets toe te wensen, want jij neemt ook wel eens de tijd om dat te doen, op een fijngevoelige manier zelfs. Hoewel, als we heel eerlijk zijn: niet alle wensen zijn gelijk geschapen. Ze gaan van lekker sympathiek, tot heftige passief-agressieve “fuck you’s”. Hier een korte schets van tof naar balen:

  1. De dubbele win: niet alleen een proficiat via berichtje of drie kussen in het echt (zoals bijvoorbeeld op een verjaardagsfeestje) of via telefoon, maar ook nog een Facebook postje op je timeline dat verwijst naar die eerdere proficiat: “Nogmaals gelukkige verjaardag hé! Vet feestje jong!”. Deze persoon is ofwel helemaal tuk op jou of wil enkel die indruk geven aan iedereen, omdat jij beroemd bent of zo.
  2. Het oorsprongsverhaal: een compleet gepersonaliseerde post waar de schrijver twee uur aan werkte, met het verhaal van hoe jullie twee elkaar hebben leren kennen. Deze persoon heeft niet veel contact meer met je en vindt dat spijtig.
  3. De liefdeswaterval: een overdaad aan hartjes, uitroeptekens, emoticons, x’en en complimenten in het (Belgische) Engels van het type “The most beautiful person I can ever know and my best friend now and also forever!!”. Meestal zijn het jonge mensen die zoiets posten en ze krijgen graag zo’n postje terug.
  4. De gekke video: een viral video of een videoclip, die iets betekent voor jullie beiden en waarmee jullie vriendschap wordt gevalideerd. Wij mogen allemaal meelachen.
  5. De spitsvondige e-card: een prent met een simpele tekening en een grappige oneliner die loeihard betrekking heeft tot jou. Zelf hoeft je friend dus niet creatief te wezen, maar het is wel lang zoeken tussen flink wat creatieve e-cards. Voor jou!
  6. Een foto van een taart, puppy’s of ballonnen met het opschrift “Gelukkige verjaardag!” in comic sans: oude mensen posten dit met de beste bedoelingen want ze zien je graag.
  7. De creatieve duizendpoot verblijdt ons met zijn kunde: dit is niet zomaar een gelukwens. Dit is anders, specialer, origineler! Iets als “Hipperdepipperdepip!” of “HOER! A!” of “Ben jij nou weeral jarig zeg!” is kort, krachtig en tovert een glimlach op iedereens gezicht. Je bent blijkbaar speciaal en dat is belangrijk.
  8. De dag nadien: dit is een doorbakken verjaardagswens, verpakt in een knapperige sorry. Overgoten met een dikke saus van opvallen, want ja: op deze dag wordt niets meer gepost, buiten door die ene friend! Njam njam njam.
  9. De welgemeende proficiat: een simpele gelukwens. “Gelukkige verjaardag!”of “Proficiat!”. Meer moet dat soms niet zijn. Zelfs al zie je die persoon nooit meer. Mooi. Mooi mooi mooi.
  10. De onwens: passief-agressieve wens die helemaal niet gewenst is. Er staat namelijk geen uitroepteken noch hoofdletter noch emoticon hetgeen een schande is: “gelukkige verjaardag” of “happy birthday”. Hiermee wil de schrijver impliciet zeggen dat ie eigenlijk geen tijd had, maar toch nog raprap iets wilde posten. Maar hoeveel meer moeite of tijd kost een uitroepteken eigenlijk? Minder dan erover nadenken om er geen te zetten, da’s hoeveel!
  11. De hardere onwens: deze is helemaal problematisch. Het is een afkorting van bovenvermelde ‘gelukkige verjaardag’ of ‘happy birthday’ en daarenboven zonder punten. Zonder. Punten. “hb” of “gv”. Unfrienden die handel.
  12. Verdomme geen proficiat: ondanks het feit dat Facebook nu elke dag een melding stuurt namens alle jarigen, is er gekozen om daar niet op in te gaan. Deze persoon heeft allicht wat beters te doen dan op Facebook te zitten. Schaamteloos.

Nu nog alles liken en je verjaardag zit erop!